Veel mensen herkennen het: een lastige dag, spanning of vermoeidheid… en voor je het weet zoek je troost in eten. Even voelt het beter, maar daarna volgt vaak schuldgevoel of frustratie. Als gevolg daarvan, ga je de avond erna gewoon opnieuw eten; je gelooft er niet meer in dat je hier ooit mee gaat kunnen stoppen.

Zo ontstaat een vicieuze cirkel die veel energie kost.

Bij GeZondhoven bekijken we emo-eten en eetbuien vanuit een ander perspectief. Niet met strenge diëten of verboden voedingsmiddelen, maar met aandacht voor de onderliggende patronen, emoties en noden.

Wat bedoelen we met emo-eten?

Emo-eten is eten omwille van bepaalde gevoelens in plaats van vanuit fysieke honger. Dat kan gaan van “iets zoet nemen voor troost” tot grote eetbuien. Vaak is het een manier om te kunnen omgaan met stress, leegte of moeilijke emoties … of juist om er niet mee te moeten omgaan.

Onze aanpak

• Geen schuld, wel inzicht
  We leren je begrijpen waarom je grijpt naar eten, zonder oordeel. Bewustzijn is de eerste stap naar verandering. Soms is het even zoeken, maar de onderliggende mechanismen worden meestal na enkele sessies wel duidelijk.

• ACT en zelfcompassie
  We werken met Acceptance and Commitment Therapy (ACT) en Mindful Self-Compassion. Deze methodes helpen je om anders met emoties om te gaan, zonder ze weg te duwen of te moeten oplossen met eten. Je leert ruimte maken voor lastige gevoelens én tegelijk keuzes te maken die passen bij wat jij belangrijk vindt. 

• Een stevig voedingsfundament
  Restrictie of te weinig eten lokken sneller emo-eten uit. Daarom zorgen we voor voldoende en evenwichtige voeding. Gedaan met diëten, tijd om écht anders te gaan eten.

• Kijken naar de bredere context
  Perfectionisme, vermoeidheid, stress of negatieve gedachten over jezelf, zijn typische  factoren die ons kunnen doen grijpen naar eten. Enerzijds zoeken we (maar mogelijk) samen naar concrete oplossingen, anderzijds helpen we je om gezonde copingsmechanismen te ontwikkelen voor die lastige dingen die nu eenmaal bij het leven horen.

• Praktische tools
  We werken met oefeningen, reflectievragen en ervaringsgerichte opdrachten om je te helpen ontprikkelen en beter voor jezelf te zorgen, zonder dat eten de “one-size-fits-all” oplossing blijft voor eender welk gevoel.

Een voorbeeld uit de praktijk

S. kwam bij ons omdat ze vaak ’s avonds naar de kast liep om koeken, chocolade en boterhammen met choco te eten, ook al had ze net haar warme maaltijd gehad en had ze helemaal geen honger. Ze beschreef het gevoel als “automatisch”. Ergens wist ze op voorhand al dat ze er  achteraf spijt van zou krijgen, maar toch gaf ze aan dat het sterker was dan zichzelf. Ze kon er op dat moment niet mee stoppen. Vaak begon het wel met één koekje, maar het eindigde steevast in een hele avond allerlei verschillende dingen na elkaar eten. S. voelde zich schuldig en schaamde zich. Ze had het gevoel hier helemaal alleen in te staan.

Samen onderzochten we wat er allemaal speelde in haar leven. Vaak bleek ze ‘s avonds spanning van haar werk te ervaren, gecombineerd met een gevoel van leegte zodra de kinderen in bed lagen.

Met ACT-oefeningen leerde S. die gevoelens te (h)erkennen en er bij stil te staan, in plaats van er meteen van weg te vluchten. Ze leerde luisteren naar wat deze gevoelens haar wilden vertellen. Zo bleek dat ze nood had aan een betere afbakening van het takenpakket op haar werk, maar vond ze het moeilijk haar grenzen aan te geven. Ze had ook géén idee wat ze kon doen om te ontspannen (behalve eten) en zei dat ze altijd “aan stond”. Daarnaast ontdekten we gaandeweg dat S. zichzelf een beetje was kwijtgeraakt door mama te worden. Ze wist niet meer wie ze was behalve mama en deed eigenlijk nooit meer iets puur voor zichzelf. 

Dankzij Mindful Self-Compassion ontdekte ze ondertussen dat mildheid (“het is logisch dat ik dit zo moeilijk vind”) veel meer hielp dan straffen of streng zijn voor zichzelf. Ze stopte met zichzelf telkens te veroordelen wanneer ze toch naar eten gegrepen had, maar werd oprecht nieuwsgierig naar wat die eetbui eigenlijk wilde vertellen. Doordat ze niet meer zo streng was voor zichzelf, duurden de eetbuien minder lang. Ze kon zichzelf sneller vergeven, wat maakte dat ze sneller kon stoppen met zich (als een soort van straf) vol te eten.

Daarnaast werkten we aan een stabiel eetpatroon overdag, zodat ze fysiek geen tekorten had die de drang konden versterken, want omdat S. de eetbui van de dag ervoor probeerde compenseren, had ze vaak de neiging om de dag erna eens zo weinig te eten. Dit hield het patroon natuurlijk verder in stand.

Na enkele weken merkte S. dat de eetbuien minder vaak voorkwamen, en dat ze zelfs op moeilijke momenten beter wist wat ze nodig had: soms was dat wél iets kleins om te eten, maar vaak eerder rust (op tijd in bed kruipen was ook een dingetje) of een telefoontje naar een vriendin. Doordat ze voldoening haalde uit een nieuwe hobby (keramiek), kon ze ook weer eens genieten van een avond rust zonder een leegte te ervaren.

Voor wie?

Iedereen die worstelt met emo-eten of eetbuien, klein of groot. Jij hoeft dit niet alleen te dragen: er bestaat een andere weg, en die hoeft niet streng of zwaar te zijn.

Wil je hiermee aan de slag? Dan ben je welkom bij ons team. Samen zoeken we naar een aanpak die bij jou past.